Na twee dagen ziekenhuis had ik er genoeg van en omdat ik en Nora het zo goed deden mochten we van kinderdokter en gyn naar huis. Ik heb nog nooit zo vlug een koffer ingepakt denk ik. Met mijn moppie naar mijn eigen plaats, mijn eigen bed want ik kan niet slapen in een vreemd bed. Had dus ook niks geslapen in het ziekenhuis. De eerste nacht thuis sliep Nora al direct een nacht door. Was ook niet nodig om ze wakker te maken om te voeden want dit had ik al gevraagd aan de kinderarts en die zei dat een maal overslagen geen kwaad kon ( Nora was op die twee dagen ziekenhuis dan ook niet afgevallen zoals andere kindjes mede omdat ik flesvoeding geef). Dus ze mocht best een flesje overslaan.

Hielprik kreeg ik mee naar huis omdat een kindje daarvoor 72 uur oud moest zijn en ik het ziekenhuis vroeger verliet, dus daar heb ik de huisarts voor laten komen die de hielprik niet naar behoren heeft uitgevoerd en ik deze nog eens heb moeten laten gebeuren bij een andere dokter, die Nora ferm pijn heeft gedaan waar ik helemaal niet mee kon lachen, als blijkt dat dit ook wéér niet goed is, laat ik geen derde meer doen. Ik kan mijn kind weer niet zo zien en horen wenen.   Dus ik hoop dat deze tweede hielprik wel goed uitgevoerd is.

Bij die dokter werd nog maar eens gezegd dat ik een erg sterk kind heb, dus ik moet het wel gaan geloven eigenlijk en ze werd gewogen en gemeten.  

Toen was ze een maand oud en mat ze 53cm en 3kg980gram. Stond perfect op de groeicurve, zelfs een beetje meer naar de grotere kant wat erg goed is natuurlijk.

Vorige week vrijdag heeft ze een hoortest ondergaan (duurde 1 minuut) en die was perfect. Ze kijkt ook al graag tv, leuk al die bewegende beeldjes hé ;)

Nu is ze vandaag 6 weken en ze heeft al een paar lastige dagen achter de rug. Veel wenen, niks is goed, soms wil ze niet bij me zijn maar dan wel bij papa en dan weer omgekeerd, dus ik denk dat ze volgens het boekje 'oei ik groei' in haar eerste sprongetje zit. Haar wereldje verandert, hoort en ziet meer en ik denk dat ze soms wat in de war is. Maar dat zal wel eens overgaan zeker?

 

Na weken van verwachting en uitkijken naar het grote moment was het zover.

Zondag 5 december brak mijn water. Thuis nog wat zenuwachtig zitten wezen en rond half zes naar het ziekenhuis gegaan.

Weeën had ik niet echt op dat moment. In het ziekenhuis gekomen aan de monitor waar er inderdaad geen weeën werden geconstateerd, maar omdat het infectiegevaar groot was doordat mijn water was gebroken moest ik daar blijven. De ene baxter na de andere met weeënopwekkers kreeg ik door mijn aders gepompt. Ze bleven echter uit en als er één was, was de pijn heel goed uit te houden, toch bleven ze heel onregelmatig.

Rond 23uur s'avonds kreeg ik de vraag of ik een ruggeprik wou (ik kon het maar beter nemen werd er gezegd, want de anesthesiste zou snachts niet wederkeren) Dus niet wetend wat me die nacht nog te wachten stond, heb ik een ruggeprik gevraagd.

Dat bleek achteraf dan nog niet nodig zijn geweest, ben van hele onregelmatige weeën naar in één keer persweeën gegaan (en daar hielp de ruggeprik niet voor, die heb ik één voor één gevoeld) Dus die anesthesist was een heel onvriendelijk persoon, zijn openingszin was 'Het kan zijn dat ik er een paar keer naast prik want u bent niet mager'

En dat moet je dan net zeggen tegen een bevallende vrouw die nu net op dat moment een wee heeft!! Ik mocht zodra die naald in mijn rug zat niet meer bewegen en er werd gezegd dat ik op mijn rug moest blijven liggen en me niet meer mocht bewegen. Als die kl**tzak mij de juiste info had gegeven toen was ik veel vlugger bevallen. Ik heb de hele nacht op mijn rug gelegen, met erge pijn in mijn schouders op de duur doordat ik niet durfde te bewegen.  

De verbazing was dan ook groot toen s'morgens de vroedvrouw aan me vroeg waarom ik niet op mijn zij lag, dit zou de bevalling heel erg helpen, en het was nog waar ook!

Nadat ik op mijn zij was gekeerd ging ik op een uur van 3cm opening naar 6cm, maar nog geen échte weeën. Ondertussen was ik ook heel de nacht ziek geweest van die epidurale en ik bleef maar kotsen (dat heb ik zelfs niet tijdens de zwangerschap gehad! )

Om 10.30u kreeg ik persweeën, deze heb ik goed gevoeld, de epidurale was toen al afgesloten op mijn vraag (had ze toch niet nodig) , ze waren niet fijn, maar ben blij dat ik ze gevoeld heb. Ik werd naar de verloskamer gereden, geprepareerd voor de bevalling en dan wachten op de dokter en assistente.

Om 11.25u ben ik bevallen na drie keer persen van onze dochter Nora.

49cm en 2kg910gram. Een erg sterke dochter bleek, ze heeft drie keer een tien gekregen als apgarscore, zelfs andere vroedvrouwen werden erbij gehaald om naar dit pasgeboren konijntje te komen kijken, want ze hield haar hoofd al recht en dit hadden ze nog   niet veel gezien. Nu na amper zes weken doet ze al pogingen om te kruipen, dus ik mag wel zeggen dat ik fiere mama van een superbaby ben :D  

Wat na de bevalling kwam had ik liever niet meegemaakt. Mijn placenta wilde niet lossen en dus werd besloten om die eigenhandig door de assistente te halen, tot aan de elleboog zat ze in mijn baarmoeder die placenta los te maken, dit deed zoveel pijn dat ik er liever nog 5 baby's uitperste dan dat mee te maken. Nooit meer, echt nooit meer. Als hij volgende keer dan maar blijft zitten waar hij zit.  

 

Dinsdag weer op controle.

Zoals altijd was ik weer zenuwachtig. Na een kort gesprek met de gyn, werd er weer gekeken naar opening. Op één week tijd was én mijn baarmoederhals week én mijn meisje ingedaald én had ik een centimeter opening. Ik heb weeën gehad zonder het zelf te weten volgens de gyn.

Buiten de bloeddruk ,pijn in mijn liezen en af en toe wat rugweeën heb ik nergens last van.  

Toch was weer die bloeddruk weer veel te hoog,   dus mocht ik alweer naar de verloskamers om aan de monitor alles te laten nakijken.

Mijn bloeddruk bleef erg hoog, dus kreeg ik nog bezoek van de gyn die me aanraadde om woensdag terug te komen, weer een monitor-opname en als dan die bloeddruk weer te hoog was moest ik blijven voor in te leiden. Anders werd ik ingeleden donderdagavond.

Dinsdagavond nog mijn koffers klaargezet, woensdagmiddag kwam mijn zus me halen om mee te gaan.

Woensdag :

Alles in de auto geladen en hop naar de kliniek. Daar gekomen om 14u, even wachten voor aan de monitor te gaan. En dan was het mijn beurt. Geen contracties, mijn meisje haar hartslag was heel goed en tot mijn verbazing, was mijn bloeddruk heel normaal.

Toen werden er een paar buisjes bloed genomen, staaltje urine en ook dat was allemaal normaal. Geen zwangerschapsvergiftiging. Geen water in benen en handen. De beslissing werd aan mij gelaten. Er was niets dat mijn gezondheid of Nora in gevaar bracht of brengt, dus heb ik gekozen om terug naar huis te keren. Liever dat het op een natuurlijke manier begint dan met medicatie ofzo in te leiden. Eenmaal thuis ben ik mijn prop verloren.  

Dus nu is het wachten tot mijn water breekt één van de dagen en dan pas mag mijn meisje komen. Ik heb trouwens nog altijd geen weeën, alleen wat last van een rugwee, maar dat is zoals erge tandpijn, maar dan in de rug en dat kan ik heel goed uithouden.  

Hopen dat het zo blijft, ook tijdens de bevalling.

Maandag moet ik terug naar het ziekenhuis ,weer aan de monitor. Geen idee wat de uitslag dan gaat zijn....

Gisteren weer naar de gyn.

3 koppels voor mij, de dokter was te laat begonnen door een bevalling, wat altijd kan voorkomen natuurlijk.

Dan mijn beurt, deze keer werd mijn meisje niet gemeten en gewogen.  

Ik heb een vingertopje opening, en WEER was mijn bloeddruk te hoog, dus dik tegen mijn zin wéér aan die monitor. Na een dikke twee uur wachten (wat mijn bloeddruk helemaal niet goed deed) was het aan mij. Ondertussen waren er zelfs al mensen voorbij gestoken want ze waren me vergeten, nochtans niet moeilijk om naast me te kijken, maar goed.

Aan die monitor kon ik me moeilijk ontspannen, dat bed was te klein (of ik te groot dat kan ook) Ik kreeg kramp in mijn zij. Kramp in mijn benen, dan nog nerveus omdat het al zo laat was, nerveus omdat het allemaal nie vlug genoeg ging. Ik was doodmoe, had niets gegeten behalve een paar snoepjes. Mijn vriendin die bij mij bleef (zes maanden zwanger) had ook nog niet gegeten, ook erg moe. We waren niet op dat wachten voorzien. Ik heb er de pest in.  

Na een halfuur mocht ik terug naar de gyn, met de resultaten en die waren ok.  

Volgende week moet ik terug. En als ik dan aan die monitor moet, hoop ik dat ik niet moet wachten, ik vrees ervoor, maar ik heb genoeg van dat wachten, ik kan het gewoon niet meer opbrengen...

 

Dinsdag moest ik terug op controle.

Omdat ik nog medicatie nam voor mijn zenuwinzinking 6 jaar geleden, was mij alweer een psychiater aanbevolen. Ik kreeg aan de telefoon telkens weer te horen dat ze haar afpraken zelf deed, of ze was nog niet in het ziekenhuis gezien of ze was op haar privé-praktijk, en als je dan naar de privé-praktijk belde was ze naar het ziekenhuis vertrokken. Dus uit pure frustratie heb ik die pillen (waarvan ik al goed afgekickt was) in de vuilnisbak gegooid.

En sindsdien neem ik ze niet meer, zonder problemen ook. Heb ik het gevoel om te hyperventileren, dan ga ik even zitten, controleer mijn ademhaling en gaat het vanzelf weer over, dus WHOOHOOO ik ben pilvrij en ben van plan dit zo te houden.

Mijn man, vrienden en familie, daar heb ik meer aan dan aan een psychiater, en die steunen mij en zijn er altijd. Mijn gyneacoloog vind het dan ook niet meer nodig om naar een psych te gaan, aangezien ik het alleen aankan. Moest ik ooit een psych nodig hebben, moet ik het tegen mijn gyn zeggen en zij gaat dan naar de gsm /mobiel bellen van haar. Wel goed om te weten natuurlijk, dat moest ik ooit iemand nodig hebben, dat ik dat achter de hand heb.

Dus daar begon de controle mee, het verhaal over de psych.  

Dan over de kwaaltjes, harde buiken, rugpijn, soms een voorwee....Niks raars dus.

Dan het onderzoek, eerst werd ik gewogen, ik was deze drie weken niets bijgekomen. Dan een intern onderzoek, een uitstrijkje om te kijken of er eventueel een infectie zou zijn en voelen of er opening was. Ik heb nog geen opening, en ze zit nog heel hoog, baarmoedermond was nog erg hard, dus ze zal waarschijnlijk nog een poos blijven zitten.

Dan de echo. Alles was in orde.

Ze is nu 48 centimeter en weegt 2kilo790gram. En dan heeft ze nog een maand te gaan, dus erg klein zal ze niet zijn. Net zoals haar mama, haha :D

De dokter zei dat ze niet veel zo'n beweeglijke kindjes zag op 36 weken zwangerschap en dat het een sportief meisje zal zijn. Ik hou al hout vast...:p

Er waren wel wat zorgen over mijn bloeddruk, deze was bijna 16 over 9, véél te hoog dus. Ik moest een halfuur aan de monitor. Dus na de gyn naar het verloskwartier.

Daar gekomen, nog een uur gewacht, omdat er nog mensen voor mij waren en die moesten ook op controle. Naast mij zat een meisje, die via spoed was binnengekomen, en die had hele erge buikpijn en was 5 maanden zwanger. Ik werd al ziek in dat meisje haar plaats. Niemand zag naar haar om, en de dokter bleef maar weg.

Eindelijk was het aan mij en mocht ik aan de monitor, eerst die riemen op mijn buik aanspannen (mijn meisje vond dit maar niks) ,om de 5 minuten werd mijn bloeddruk dan genomen. Mijn man moest dit elke keer noteren, want het machien registreerde dit niet. Weeën had ik niet, de hartslag van mijn moppie was in orde, viel soms weg omdat ze nie bleef stilliggen, maar dat was normaal volgens de verpleegsters.

Op de duur deed die bloeddrukmeter wel pijn, met als gevolg dat mijn arm half blauw ziet.

Maar mijn bloeddruk was in orde. Ik heb mij smorgens zo opgeboeid, pure stress en dat heeft mijn bloeddruk in de hoogte gejaagd. Ook mede doordat ik mijn pilletjes niet nam en dus zowiezo meer stress had dan normaal. Samenloop van omstandigheden zeg maar.

Na dat halfuur terug naar de gyn voor de resultaten af te geven en die zei ook ' dat is in orde'

Volgende week moet ik terug, normaal na twee weken , maar door die bloeddruk volgende week al. Liever een keer meer gaan dan te weinig. Omdat mijn meisje nog serieus moet indalen moet ik meer bewegen. Maar probeer dat maar als je snachts door de pijn in de benen niet kan slapen. Aan energie geen gebrek momenteel, maar lichamelijk is het wel anders. Dus gisteren kwam de nestdrang boven, bijna heel het huis gekuist, en vandaag rust. Door die pijn, en dat vind ik allesbehalve leuk.

Nog 4 weken te gaan......

 

 

Dinsdag weer op controle.

 

Kort maar bondig, alles is in orde.

 

Ze is nu 43 centimeter groot en weegt 1930 gram.

Dat is als ik goed heb gerekend : 660 gram bijgekomen en 8 centimeter gegroeid.

Binnen drie weken moet ik terug.

 

Ondertussen komen er weer wat kwaaltjes bij.

Als ik me teveel inspan, te lang rechtsta, of te lang beweeg, heb ik voorweeën.

Deze gaan na een vijftal minuten weg, na te rusten natuurlijk.

 

Even updaten met wat ik zoal bezig ben de laatste tijd.

Vorige week, was het voor mij redelijk druk.

Geboortelijst leggen, was heel erg lang aanschuiven en als ik nu ergens een hekel aan heb is het dat wel. Mijn vriendin die erbij was (ook 16 weken zwanger) werd misselijk en ik erbij. Had al veel zin om terug buiten te gaan. Maar dan toch effe doorgebeten.

Daarvoor was ik al het gerei gaan halen dat ik nodig had om geboortepresentjes te maken, doopsuiker maar dan bij de geboorte (voor de nederlanders hier : belgen hebben rare gewoontes hahaa ;) )

Dus daar ook gevonden wat ik nodig had.

Ik had al via een site een geboortekaartje opgesteld, maar dit viel nogal erg duur uit voor 50 kaartjes, dus heb meteen ook nieuwe gevonden, waarvan ik de tekst zelf ga afprinten.  

Is een beetje een knutselwerk, maar leuk om te doen.  

Het nieuwe kaartje past ook bij de doosjes voor de doopsuiker. Heb net op internet gekeken voor het voorbeeld hier te plaatsen, maar vind het niet, dus die scan ik achteraf in, ik kan al wel zeggen dat het met een Girafmama en girafbaby is :D

Jaja typisch iets voor mij, als het maar dieren zijn. Voor mijn man was het eenders, hij komt uit marokko en kent dit alles niet. De suikerbonen moest ik wel verstoppen of die waren al op geweest, want dat vind hij wel lekker   ( ik kan hem geen ongelijk geven en heb zelf moeite met eraf te blijven)

Die bonen heb ik trouwens in twee kleuren : fuchsia en lichtgroen

Voor de kindjes heb ik dezelfde giraffendoosjes in het klein, maar dan met smarties.

 

En met mijn klein meisje gaat ook alles goed denk ik ,dinsdag mag ik weer op controle.

Daarover later meer...

Maandag 4 oktober was het dan weer zover.

Poging twee voor de 4D echo.

Mijn meisje lag weer niet goed...maar heb ze in profiel kunnen beschouwen.

Zo zag ik toch iets, maar blijft het nog een totale verrassing.

Omdat ik al betaald had, wilde ik echt niet met lege handen naar huis en heb daarom 5 euro bijbetaald voor twee foto's in profielzicht, plus de dvd van het 'geprobeer' om een goed shot te krijgen.

In primeur hier, het profiel van mijn dochter          

En zuigen op haar knie    

Voor de rest gaat alles hier goed, ben aan het stressen, want er moet nog zoveel gebeuren en er is niet veel tijd meer, nog 8 weken te gaan.

Erg veel kan ik niet doen, omdat ik last heb van bekkenpijn en dat is zo leuk.

Verder heb ik veel vragen natuurlijk over hoe de bevalling gaat lopen enzo, maar daar kan natuurlijk niemand echt op antwoorden. Dus hopen we dat het vlot gaat, en voor nu, echt nie meer aan denken, want ik word nerveus aan de gedachte alleen al. We zien wel wanneer het zover is.

Spannend? ja,  

Bang? ja,

Happy? ja, maar spannend en bang hebben nu even de bovenhand....

Eergisteren was het dan weer zover : op controle en daarna een afspraak voor een 4D echo, had ik superlang naar uit gekeken.

Vorige week had ik een afspraak bij een andere, en nieuwe gyn.

Een superlieve jonge mevrouw die me al direct op mijn gemak stelde.

Ik voelde me daar erg goed, geen stress, geen zenuwen.

Ik legde uit wat er allemaal gebeurt was met mijn ex-gyn en ze zei dat het echt niet normaal was allemaal. Zij vroeg me eerst naar mijn voorgeschiedenis, of er ziektes in de familie voorkwamen enzo (heeft de ex-gyn NOOIT gedaan)  

En dan gingen we mijn meissie meten en wegen.

Op 25 weken was ze nu dan 30 centimeter en 700 gram. Ze zit in de middenmoot, nu las ik wel op internet dat ze best groot en zwaar is. Zal het aardje naar mij zijn waarschijnlijk.

Ik heb nu ook voor de eerste keer langer dan 3 seconden het hartje gehoord, was ook perfect in orde. De ingewanden en hersenen werden goed bekeken ( ook voor de eerste keer dat dit gebeurde) en ook alles in orde.

Toen kreeg ik een potje voor mijn plas mee te nemen volgende afspraak ( was ook de eerste keer) en de vraag of er al een suikertest was gedaan.

Ik viel natuurlijk compleet uit de lucht, ik wist niet eens wat dat was, en had er nog nooit ven gehoord. Nu volgens haar had dit al lang gebeurt moeten zijn. Dus geen tijd verkwisten en ik moest naar het labo bloed laten nemen, en die suikertest.

Zo gezegd zo gedaan, op naar het labo. Ook weer supervriendelijke mensen.

9!!! buisjes bloed zijn er genomen (volledige algemene controle) en dan de suikertest.

Ik moest een volledig glas zoete brij opdrinken, een uur wachten en dan terug een buisje bloed laten nemen. Die brij goot ik binnen alsof het limonade was, de laborant keek me al aan met grote ogen ik zeg tegen hem ' ach meneer, ik ben veel gewoon en dit gaat nu de zaak niet maken hé, het is nog lekker ook'   Hij moest toch wel effe lachen.

Ach ik ben niet moeilijk...Dat uur wachten was lastiger, gelukkig was het goed weer dus buiten even gewandeld. Daarna effe terug naar het labo, ik werd gelukgewenst met mijn zwangerschap en stond na 5 minuten terug buiten, daarna de bus op en naar huis.

Ik ga nu dus ook bevallen in het ziekenhuis waar ik 28 jaar geleden ook op de wereld kwam, en voor mij is dat wel erg belangrijk, ik vraag me nog altijd af waarom ik niet van in het begin naar daar ben gegaan. Jammer van die "verspilde" tijd.

Maar daar hebben we weeral lessen uit geleerd.

Gisteren ook gebeld met de gyn voor mijn bloedresultaten ,ook die waren perfect in orde en de suikertest kon niet beter zijn.  

21 september heb ik opnieuw afspraak en daarna een afspraak bij Klaartje voor een pretecho in 4D (www.piepeboe.be)  

Zie er erg naar uit!!!

Ondertussen is mijn meissie aan het stampen, en weer aan het draaien zo te voelen.  

Fantastisch!

De naam en het geboortekaartje zijn al gekozen, de babyuitzet staat klaar en is besteld, buiten nog een paar kleinigheden en de suikerbonen. En dan is het aftellen.

Nog ongeveer 13 weken te gaan